Psychoterapia dziecka

Należy pamiętać, iż w przypadku dzieci o sukcesie psychoterapii decyduje nie tylko ich własna praca.  Bez zaangażowania rodziców, rodzeństwa a czasem i innych członków rodziny zmiana nie jest możliwa.  Drodzy Państwo podejmujecie pracę razem z dzieckiem, wspólnie dążycie do zmiany…

Dla kogo?

Dziecko (6-13lat):

• mające trudności w komunikacji, współpracy z rówieśnikami i dorosłymi (dziecko agresywne, nieśmiałe),
• ofiara lub świadek przemocy,
• z diagnozą m.in. : ADHD, Zespół Aspergera, zaburzeń zachowania, zaburzeń opozycyjno-buntowniczych,
• zmagających się z zaburzeniami psychicznymi m.in. depresją, zaburzeniami lękowymi; 
• w kryzysie – m.in. żałoba, rozwód, pojawienie się rodzeństwa,
• po hospitalizacji psychiatrycznej.

 Jak to wygląda?

Na pierwsze spotkanie zapraszamy rodziców/opiekunów dziecka, bo to Państwo najlepiej znacie swoje dziecko. Takie spotkanie trwa 50minut. Jeżeli posiadają Państwo dokumentację psychologiczną dziecka (opinie psychologiczne, psychiatryczne, informacje psychologiczne) proszę zabierzcie je ze sobą. Pierwsze spotkanie to czas, w którym wspólnie z Państwem psychoterapeuta przygląda  się dziecku, omawia zauważone trudności i podejmowane do tej pory oddziaływania.

Na kolejne spotkanie zapraszamy Państwa z dzieckiem. Rozmowa z dzieckiem jest kluczowa – wspólnie z nim  badam nad czym możemy pracować, omawiamy jak będą wyglądać spotkania. Po 30-40minutach rozmowy z dzieckiem psychoterapeuta spotyka się  z Państwem, aby ustalić zasady dalszej współpracy. Czasem umawiacie się na konkretną ilość spotkań, czasem zostawiacie to własnemu biegowi.

Trudno jest określić jak długo będzie trwała terapia. Jest to uzależnione od charakteru i dynamiki trudności, jak również otwartości dziecka i rodziców.

Psychoterapia nastolatka (młodzieży)

Należy pamiętać, iż w przypadku nastolatków sukcesie psychoterapii decyduje nie tylko ich własna praca.  Nastolatek jest na psychologicznym rozstaju z jednej strony chce być traktowany jak dorosły – mieć prawa i przywileje, z drugiej jest nadal dzieckiem, które nie wie, nie ma doświadczenia jak radzić sobie w trudnych sytuacjach coraz „doroślejszego”  życia. Bez zaangażowania rodziców, rodzeństwa a czasem i innych członków rodziny zmiana nie jest możliwa.  Drodzy Państwo podejmujecie pracę razem z Waszym nastolatkiem, wspólnie dążycie do zmiany…

Dla kogo?

Nastolatek (14-17lat):

• mający trudności w komunikacji, współpracy z rówieśnikami i dorosłymi ( agresywny, nieśmiały, lękliwy),
• ofiara lub świadek przemocy,
• z diagnozą: ADHD, Zespół Aspergera, zaburzeń zachowania, zaburzeń opozycyjno-buntowniczych, dysforii,
• zmagających się z zaburzeniami psychicznymi m.in. depresją, zaburzeniami lękowymi; 
• w kryzysie – m.in. żałoba, rozwód, zawód miłosny, szukanie własnej tożsamości,
• po hospitalizacji psychiatrycznej.

Jak to wygląda?

Jeżeli nastolatek chce, jest zmotywowany do podjęcia terapii zjawia się na pierwszym spotkaniu razem z rodzicami/opiekunami. Takie spotkanie trwa 50 minut. Na spotkaniu psychoterapeuta rozmawia trochę wspólnie, trochę osobno (psychoterapeuta-rodzice, psychoterapeuta – nastolatek). Jeżeli posiadają Państwo dokumentację psychologiczną dziecka (opinie psychologiczne, psychiatryczne, informacje psychologiczne) proszę zabierzcie je ze sobą.  Bywa, że już na tym spotkaniu udaje  się ustalić zasady dalszej współpracy.

Jeżeli nastolatek nie wie o Państwa wizycie u psychologa albo wręcz nie chce podejmować psychoterapii to zapraszamy na pierwszą konsultacje rodziców/opiekunów.  Takie spotkanie trwa 50minut. Jeżeli posiadają Państwo dokumentację psychologiczną dziecka (opinie psychologiczne, psychiatryczne, informacje psychologiczne) proszę zabierzcie je ze sobą. Pierwsze spotkanie to czas, w którym wspólnie z Państwem psychoterapeuta przygląda się nastolatkowi, omawia zauważone trudności i podejmowane do tej pory oddziaływania. Wspólnie zastanawia się jak zachęcić, zmotywować nastolatka do podjęcia rozmowy z psychoterapeutą na kolejnym spotkaniu. Psychoterapeuta może zalecić inne oddziaływania diagnostyczne ( wizyta w Poradni Psychologiczno-Pedagogicznej, konsultacja psychiatryczna) czy też terapeutyczne (np. terapia indywidualna, terapia grupowa, trening umiejętności społecznych), w zależności od trudności nastolatka.